آنها را با ميخ به زمين ، چوبه دار ، و يا ديوارى مىكوبيدند ، و مىگذاشتند تا جان دهد ! و سرانجام بعضى نيز احتمال داده‌اند كه « اوتاد » همان « اهرام » مصر است كه همچون ميخ بر دل زمين نشسته ، و چون اهرام از ويژگيهاى فراعنه است اين توصيف در قرآن منحصرا در مورد آنان آمده است . در عين حال اين احتمالات با هم منافاتى ندارد و ممكن است در مفهوم اين كلمه جمع باشد . در مورد « اصحاب الايكه ، » ايكه « به معنى درخت و » اصحاب الايكه « همان قوم حضرت شعيب هستند كه در سرزمينى پر آب و مشجر در ميان حجاز و شام زندگى مىكردند در تفسير سوره حجر ذيل آيه 78 به قدر كافى سخن گفته‌ايم ( جلد 11 صفحه 120 ) . « آرى هر يك از اين گروه‌ها رسولان پروردگار را تكذيب كردند و عذاب الهى در باره آنها محقق شد » ( * ( إِنْ كُلٌّ إِلَّا كَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ عِقابِ ) * ) ( 1 ) . و تاريخ نشان مىدهد كه چگونه هر گروهى از آنها به بلائى جان سپردند و در مدت كوتاهى شهر و ديارشان به ويرانه اى تبديل شد ، و نفراتشان به جسدهايى بىروح ! آيا اين مشركان مكه با اين كارهاى خود سرنوشتى بهتر از آنها مىتوانند داشته باشند ، ؟ در حالى كه اعمال آنها همان اعمال است و سنت خداوند همان سنت ؟ !

--> ( 1 ) جمله « * ( فَحَقَّ عِقابِ ) * » در اصل « فحق عقابى » بوده ، طبق معمول « يا » حذف شده ، و كسره كه دلالت بر آن دارد باقى مانده است « حق » فعل و « عقاب » فاعل آن است ، يعنى : « عقاب من در باره آنها ثابت و محقق گرديد » .